عزيزى احمد عزيزى از شاعرانى است كه در زمان انقلاب ظهور كرد و اشعارش توجه جوانان را به خود جلب نمود . او از سبك خاصّى در شعر پيروى مىكند ، خود مىگويد : « زبان ادبى من تركيبى است از شريعتى ، بيدل ، سپهرى و مولانا » . يكى از گزارشگران ادبى كه با او مصاحبه كرده ، دربارهء او چنين مىگويد : « آن‌كس كه « نافلهء نماز » و « كفش‌هاى مكاشفه » احمد عزيزى را خوانده باشد ، مىتوان گفت كه او را شناخته است . او هماره وارث شور و شوق‌ها و سماع‌ها و احوالاتى است كه در عرفان اسلامى بسيارى را به خود و خدا خوانده است و در حيطهء شعر داراى قريحه‌اى سرشار است ، ولى وقتى وزن و قافيه را مىبازد ، به « شطح » مىپردازد ؛ شطحى كه داراى افق‌هاى وسيعى از ابهام و استعاره است و به نوعى شعر سپيد و زيبا مىماند كه زخم‌هاى اجتماعى را با نيش قلم به خواننده القا مىنمايد . » يوسفعلى ميرشكاك ، منتقد و شاعر معاصر ، دربارهء عزيزى مىگويد : « او طبعش اقتضا مىكند كه زياد انضباط را در كارش رعايت نكند و اين ويژگى اوست . مثنوىهايش هم حرف‌هاى تازه‌اى دارد ، هم فضاى تازه‌اى ؛ و بر جوان‌ها تأثير مىگذارد . يكى از كارهاى مهم او ، شطحيات است ؛ يا بهتر بگوييم صورت ادبى خاصّى كه همراه با انقلاب متولّد شده ، بدون اينكه از كسى آموخته باشد . امّا شطحيات قدما از اين نسخ نيست . اين يك شكل خاصّ ادبى و ممتاز است و به نظر من تأثير مىگذارد و در